و پر از ویرانی

این قلبی که در سینه ام می تپد

گوهری است به امانت

که سالهاست بزرگوارانه به من عطا شده

این منم:

تهی از غرور

و پر از ویرانی

و صدایی گذرا که می گوید:

عاشق شو…

ویرانی

اعترافات پوک شاعر غم ها

انگشتان جوهریم دیگر تاب نوشتن ندارند

چشمان گیجم سوی دیدن ندارند

من در این سال ها فقط به قلب تو دلخوش بودم

چه بیهوده می نگاشتم

که من نیز می باید قلبم را می جستم

.

.