خانه > مطالب روزمره > روح های ما راغب است/لیکن جسمهایمان ناتوان

روح های ما راغب است/لیکن جسمهایمان ناتوان

ما همگی یک عقیده و یا مسلگی رو در ذهنمون پرورش میدیم، و اون رو به عنوان یه اصل کلی و جهان شمول در تمام هستی و زندگیمون به کار میبریم، غافل از اینکه، این تنها اون فکر نیست که ما اون رو پرورش میدیم، بلکه خود اون فکر قفسی هست که ذهن ما رو از بقیه احتمالات منحرف میکنه.

هر چه فکر میکنم میبینم که سکوت برامون بهترین دوا هست. سرنوشت همه ما اینه که سرنوشتمون رو بدونیم و باهاش به شکل ابلهانه ای مبارزه کنیم. سرنوشتمون بقا در این قفسی هست که دورمون ساختیم. در بین این جماعتی که همشون هم به این نتیجه رسیدن، ولی به دلایل نامعلومی هیچ کسی دست به اصلاحش نمیزنه. این جماعت مردگانی که سکوتشون مثل یک همهمه سردرد آور ما و خودشون رو به سمت پرتگاه های خطرناک تشویش میبره و نگاه هاشون ما رو به آخرین همخوابگی کثیف دعوت میکنه. ولی در نهایت کاری که انجام میدن اینه که ما هم مثل ترسو های دیگه در جمع کور و مفلوکشون راه میدن و دستهاشون ما رو به موندن و دست روی دست گذاشتن ترغیب میکنه.

فاصله های ما، این فاصله ها، فاصله های حقیر و ناچیزی که به عمد عمیقشون میکنیم، پنهان کننده خندهایی هست که در هنگام فریب دیگران بر لبانمون نقش میبنده. و فقط خودمون معنیشو میفهمیم…. چقدر حقیر، چقدر کوچک و چقدر … این فاصله ها مثل تصاویری از نور هستن، تصاویری که چیزی نیستن جز حقایقی کور، که فواصل زور و ظلمتی ابدی برای ما به ارمغان میارن.
تصورات ما از حقایق، و این ظلمی که ما برای خودمون رقم میزنیم در نظر خودمون مثل خدا یکتاست. ولی در غفلتیم که این یکتا بودن، یکتا بودن یک بت هست، نه خدای واحد.

دوستی، چه اسم جالبی! چه کلمه نامتعارفی در دنیای ماها. دوستی فقط زمانی ممکنه که من همون طوری که هستم دیده بشم، بزرگتر و یا کوچکتر نباشم، کاملا مجرد و عریان، فقط یک انسان باشم. نه اون طوری که دیگران میخان باشم! نه اینکه خودم رو تغییر بدم که بقیه بپسندن. باید همینطوری که هستم سر افراز و قد بر افراشته باشم. وقتی که تو هم اینطور باشی، ما برای هم مثل دوتا گل هستیم، نه قنچه! بلکه دو تا گل شکفته. ولی اینطور هستیم؟ نه. بلکه باید خودمون رو طوری عرضه کنیم که با دروغ گو های دیگه قابل قیاس باشیم. قیاس دروغ با دروغ.

هر وقت که ما بدون نقاب به هم نگاه کنیم، یک قدم به دین و مذهب مشترکمون نزدیک شدیم. خدای اکثر آدمها، ضعیف، خشمگین، تند مزاج، ترسو، ترسناک و محتاج و بی اراده هست، اما خدای من و تو قوی، مهربان و آرام، دلرحم، ملیح و بی نیاز هست، که اونقدر دوستمون داره که ما و عشقمون رو آفریده…. جامعه ما، همه ما رو به سرقت برده! برای همه ما قفسی درست کرده، ما رو از خودمون دور کرده، همه روزنه های منتهی به درونمون رو پر کرده….

و رنج. ایستادگی در برابر رنج به شکل ابلهانه ای برای بعضی آدمها روشی برای موافقت هست. ولی در واقع تبری رو که روی سرشون فرود اومده بیشتر فرو میکنن.
حرفها میتونن بسیار واضح باشن، ولي اعمالمون مبهم هستن. رياکاري همون عمل هست، اين دو واژه در دنیای ما مترادف هستن. ما هر روز تصميم ميگيريم، فردا هم زندگي کنيم، شايد تفاوتي احساس بشه. در غير اين صورت، شايد آسايش رو پيدا ميکرديم، ولي ما مجبوريم، هر روز که ميگذره، ما يه تيکه از حيات و زندگي خودمون رو دور ميندازيم. مثل رفتارهامون: بار اول محبت، بار دوم علاقه، بار سوم عادت، بار چهارم کورکورانه شبيه سه روز قبلي، بار پنجم دروغ… ولي اين هنوز آخرش نيست، تازه شروعش هست. حرفها خيلي مقتدر هستن، هم نيکها هم بدها هم شر ها.

معما وقتي سخت ميشه، که اينطوري باشه، صد تا مجهول، ولي يه سر نخ، وجودم با اميد احاطه شده، اميد به روزي که قلبم ديگه نتپه! حس ميکني؟

آسمون همه جا آبی هست و ابر همه جا سفید. البته اگر جلوی اگزوز اتوبوس وای نستی! ولی من شخصا خیلی پر رو تر از این حرفها هستم. رنگ آسمون رو هم تغییر میدم…

پ.ن: این مطلب رو اولین بار به عنوان کامنت برای یکی از دوستان وبلاگی نوشتم. ولی خیلی طولانی شد. همینجا از ایشون تشکر میکنم.
پ.ن: میتونید » این » مطلب رو که دو سال پیش نوشتم بخونید.

Advertisements
دسته‌ها:مطالب روزمره
  1. Voyager
    ژوئن 8, 2008 در 13:56

    عنوان این مطلب آیه ای از انجیل متی هست.

    پیشاپیش از اشتباهات املایی معضرت خواهی میکنم. من موقع نوشتن اصولا فقط به حرفی که میزنم فکر میکنم به همین خاطر اغلب املای کلمات رو اشتباه مینویسم. این به معنی نفهمیدن املا نیست. چون بعدا که میخونم به اشتباه بودنشون چی میبرم.

    سپاس

  2. //\/\\
    ژوئن 8, 2008 در 20:58

    لبخند، سكوت، نگاه … نتيجه‌ خواندن مطلبت بود در من، عميق بودن نوشته‌ات منو مجبور كرد توان نوشتن نداشته باشم، تا ارزش نوشته ات محفوظ بماند دجاوو عزيز

  3. closed forever
    ژوئن 9, 2008 در 11:26

    اتفاقآ میخواستم بهت پیشنهاد بدم که این کامنتی که برام گذاشتی رو پست کنی برای وبلاگت که دیدم همینکارو کردی… موفق باشی

  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: